Carla

Eerder schreef ik dat dicht bij mij iemand bleek te zijn die binnenkort precies dezelfde operatie ondergaat als ik. We kennen elkaar van voetbal en onze kinderen gaan naar dezelfde school. Vaak blijft dat contact luchtig, maar ineens kwamen we erachter dat we allebei ‘previvors’ zijn. We gaan allebei iets doen aan ons risico op borst- en eierstokkanker. Hoe toevallig kan het zijn? Ach, misschien is het wel helemaal geen toeval en moet het gewoon zo zijn. Sommige dingen gebeuren met een reden, denk ik dan.  Lees verder

De drempel verlaagd

De vorige keer schreef ik over de mail die ik wilde schrijven aan de verpleegkundig consulent Plastische Chirurgie. In de weken voor dat ik de mail daadwerkelijk de ‘deur’ uit deed, was ik er steeds even mee bezig. Dan kwam er bijvoorbeeld ineens een vraag in me op, waarop ik nog geen antwoord had. En vaak ontstaan die vragen niet als je in de spreekkamer van een chirurg of verpleegkundige zit. Die komen pas op de terugreis, in de auto. Of nog veel later, net voordat je rustig in slaap lijkt te vallen.

Het lukte me om ze allemaal te bundelen en er één mail van de maken. En hoewel het op papier zetten van al deze vragen me prima af gaat, voelde ik toch een drempel om het op te sturen. Ik wil het liefst geen lastige ‘patiënt’ zijn. En blijkbaar betekent dat voor mij dat je niet te veel vragen stelt. Nu ik dat zo opschrijf weet ik natuurlijk heel goed hoe idioot dat klinkt, maar dat is wel hoe ik de drempels voor mezelf hoger maak.

Eenmaal verstuurd, werd ik enigszins nerveus over alle antwoorden die eventueel zouden kunnen komen. Dus wat was het prettig dat ik aan het einde van de ochtend op de dag nadat ik op ‘verzenden’ had geklikt, al een email terug had. Mijn mail bevatte een flinke lijst met vragen en nu stond er achter elke vraag een antwoord.

Een greep uit de antwoorden: Waarschijnlijk moet ik na de operatie nog twee nachten in het ziekenhuis zijn en de controles die er zouden zijn na de operatie met het buikweefsel, hoeven nu niet. Dus dat is minder intensief in de eerste uren. De borstkas zal platter zijn dan ik gewend ben als ik wakker word, maar al wel iets gevuld met zout water, wat ik best een raar idee vind. Er wordt een speciale beha aangemeten die ik dan kan dragen.

Vanaf ongeveer twee weken na de operatie worden de expanders wekelijks gevuld voor de duur van 8 tot 12 weken. Dat worden dus heel regelmatige bezoekjes aan Groningen. En aangezien ik heel veel van de stad en het UMCG houd, wordt dat een uitdaging.

In de eerste zes weken na de operatie mag ik niet sporten, niet zwaar tillen en de armen niet hoger heffen dan de schouders. Ook fietsen mag in die weken niet. En hoewel ik daar misschien nog wel het meeste tegen opzie, die tijd na de operatie, ben ik blij met deze duidelijkheid.

En zo werden er een heleboel vragen op heel korte termijn beantwoord. Dit was veel gemakkelijker dan ik dacht! De laatste vraag die ik stelde ging daar vooral over. Namelijk: bij wie kan ik terecht? Het antwoord daarop was zowel geruststellend als drempelverlagend: Je mag mij ten alle tijde bellen en mailen. En daarbij de uitnodiging dat ik nogmaals op gesprek mocht komen als ik daaraan behoefte heb. Ik denk dat ik dat niet ga doen, maar dat ik opnieuw vragen ga sparen en ze ga mailen, dat is zeker. Dan heb ik de antwoorden ook nog eens op papier en kan ik het zo vaak nalezen als ik wil.

De mail

Het werd tijd om mijn kop weer even uit het zand te halen. Sinds de laatste afspraak in Groningen werd ik er af en toe weer even aan herinnerd dat ik nog iets moest doen. Nou ja, moeten… Ik wil natuurlijk goed geïnformeerd aan de operatie beginnen, dus ik wil een mail sturen met al mijn vragen. Maar dat is in dit geval steeds zo lastig: ik maak de bewuste keuze om dit allemaal aan te gaan, en tegelijkertijd voelt het ook als moeten. Want ik kan niet om de cijfers heen.  Lees verder

Kop in het zand

Surfend over het internet, scrollend van het ene naar het andere onderwerp, beland ik op een blog van een heel jonge vrouw die borstkanker kreeg. Op haar 25e werd er borstkanker ontdekt en zij schrijft door de afgelopen jaren heen mooie blogs over alles wat daaraan gerelateerd is: http://jongenborstkanker.nl/ Lees verder

Verbinden

Nog maar anderhalve maand geleden begon ik met het opschrijven van mijn gedachten en gevoelens over mijn BRCA2-avontuur. Heel spannend vond ik dat en tegelijkertijd was het zo noodzakelijk. Ik moest schrijven! Ik had niet kunnen vermoeden wat het schrijven, en met name het delen, met mij zouden doen. Lees verder