Duidelijkheid

18 mei 2017, de eerste verjaardag van ons derde kind. Altijd even terugblikken op zo’n jaar. Even alle herinneringen bij langs: de heftige bevalling, de huilzomer daarna, en alle mooie eerste keren. Lachen, rollen, kruipen, spelen, eten, zwaaien en staan. Een speciale dag, met ook zo z’n gewone dingen. Zoals het naar school brengen van de oudste. Lees verder

Lights & Shadows

Vanavond zingen de drie zussen van O’G3NE op het songfestival een mooi lied over het leven: Lights and Shadows.

Deze week bleek maar weer eens hoe zon en schaduw elkaar kunnen afwisselen, letterlijk en figuurlijk. Want ondanks dat ik de laatste tijd worstel met mezelf en de operatie die zo angstaanjagend dichtbij kom, zijn er ook topmomenten en topdagen bij. Lees verder

Weer een stap verder

Het begon allemaal alweer voorspoedig vanmorgen, toen ons kleinste kleintje (nog steeds) ziek bleek. Dat is niet heel fijn als je een hele middag naar het UMCG moet. We vonden hem te ziek om naar de gastouder te gaan en meenemen is ook niet echt een optie. Gelukkig bood opa aan om vrij te nemen van zijn werk en bij ons thuis op te passen. Dus vertrokken we met een gerust hart naar het hoge noorden. Lees verder

Klem

Waar ik ook ben, overal neem ik mezelf mee. En op dit moment nou niet bepaald de beste versie van mezelf. Wat ik ook doe, altijd staat mijn hoofd ‘aan’. Ik word er compleet gestoord van. En heb het gevoel het daarmee voor niemand goed te doen. Ik ben niet de vrouw die ik wil zijn, niet de moeder die ik wil zijn en niet de collega die ik wil zijn. Overal gejaagd, opgefokt. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat die stomme operatie in mijn kop. En dan niet eens de operatie zelf, meer de ‘side-effects’, om het nog een beetje spectaculair te laten klinken. Lees verder