Fotoshoot

Vanavond gaat het gebeuren: ik laat mezelf op de foto zetten om later nog eens te kunnen zien hoe ik eruit zag met mijn eigen borsten. Ik bedacht mij laatst dat het misschien wel mooi zou zijn om een herinnering te hebben aan hoe ik er nu uit zie en zo kwam het dat ik op internet ging zoeken naar de mogelijkheden om mijn borsten ‘vast te leggen’.

Lees verder

Fiets

Een fladderende jurk
Over het zadel van je fiets
Voor mij betekent het heel veel
Een ander zegt ’t niets

Het is echt onvoorstelbaar
Hoe groot jij bent gegroeid
Dus een peuter op een fietsje
Is iets wat mij oneindig boeit

Wens

Het begint allemaal met een wens. Een wens die je vaak als kind al hebt. Wat ik vroeger vaak in vriendenboekjes opschreef, was dat ik schrijfster wilde worden. Ik wilde graag een creatief beroep, iets maken, iets schrijven. Op de middelbare school was ik al gek op talen, vooral Nederlands en Engels. School was voor mij nooit een straf; nieuwe dingen leren, leuk!

Lees verder

Gelukkig hebben we de foto’s nog

Zo, ik ben alweer terug uit Groningen, waar ik dit keer met mijn zus naartoe reisde voor de mammografie.

Na een half uurtje wachten in de wachtkamer van Radiologie, mocht ik dan eindelijk kennismaken met het apparaat dat beter bekent staat als borstenpletter. Nou het was een aangename, onaangename ontmoeting, want het ging in één keer goed. Prettig was het zeker niet, maar het viel mij reuze mee.  Lees verder

Aftellen

Ik moet vandaag nog één keer naar Groningen, voordat ik er over twee weken echt naartoe moet. Al sinds september staat er voor vandaag een mammografie gepland. Kunnen ze vandaag nog even kijken of het nog niet mis is. En daar maak ik me dan ook best een beetje zorgen over. Want het zou natuurlijk gewoon kunnen, dat het mis blijkt te zijn vandaag. En dan? Dan gaat alles wat nu gepland staat niet door en ontstaat er een hele andere rollercoaster. Ik weet dat ik dit niet allemaal zou moeten bedenken, maar soms slaat je hoofd eventjes op hol. Lees verder

Shockeren

Sorry aan alle mensen die ik tot nu toe al met open mond heb achtergelaten. Sorry ook voor mensen bij wie ik dat nog ga doen. Het gebeurt me gewoon en als het dan toch al gebeurd is, vind ik het eigenlijk ook wel grappig. Het is een beetje leedvermaak, terwijl je juist zou verwachten dat ik nu het leed heb, maar in dit geval heb ik het vermaak.  Lees verder

Vrouwen zoals ik

Zoals in één van mijn eerste blogs (Hoe het balletje ging rollen) te lezen is, is het in onze familie al heel lang bekend dat wij belast zijn met de BRCA2-genmutatie. Ik weet dat er in onze familie vrouwen en mannen zijn die dit dragen en hebben doorgegeven. Ook zijn er vrouwen die het niet overleefd hebben, zij stierven veel te jong aan de gevolgen van borstkanker. Maar buiten onze eigen familie kwam ik dit eigenlijk niet tegen, of werd er niet over gesproken. Lees verder