Vierkante ogen

Voordat je moeder wordt, denk je van een heleboel dingen dat je ze niet zult gaan doen en zult gaan zeggen. Daar zijn al boeken vol over geschreven. Helaas blijkt ook in mijn geval weer dat dat een illusie is… Blijkbaar zijn er heel veel dingen die je hebt meegekregen of aangeleerd, die je niet één-twee-drie uit je systeem krijgt. Slechte gewoontes, rare dreigementen. Soms zijn het dingen die je liever kwijt bent dan rijk en soms word je er op een heel grappige manier mee geconfronteerd. Lees verder

Een martelwerktuigje minder

Meer dan een week heb ik me behoorlijk rustig gehouden. En niet alleen omdat het moest, ik wilde dat ook echt wel! Bah, wat heb ik me naar en ook best wel bang gevoel. Het vooruitzicht van een eventuele infectie werd echt horror in mijn hoofd. Hoe zou ik eruit zien als de expanders eruit zouden zijn? Losse zakjes van vel waar eigenlijk borsten horen te zitten? Ik probeerde positief te blijven denken, maar soms dacht ik echt zeker te weten dat de expanders eruit zouden moeten.  Lees verder

Gevaar nog niet geweken

Voordat je aan een traject begint waarin je je borsten en later je eierstokken gaat laten verwijderen, weet je dat dit complicaties met zich kan meebrengen. De eventuele moeilijkheden worden besproken en je denkt vaak: ja ja, dat zal wel. Ik ging er eigenlijk vanuit dat de besproken hobbels niet op mijn pad zouden komen. Ik ben vrij jong, gezond en ging dit gewoon even doen.  Lees verder

Spoedeisende hulp!

Ik zit met een kop thee en de laptop op schoot op de bank. Dat klinkt heel rustig. Nou, dat mocht ook wel na vandaag. Want man, wat een gedoe!

Het begon allemaal nog heel rustig vanmorgen. Mijn moeder stond alweer om 7 uur op de stoep om er te zijn voor mij en de kinderen. Martin vertrok een kwartiertje later naar zijn werk. Toen de oudste naar school was, leek dat mij een goed moment om even te gaan douchen. Maar op het moment dat ik mijn beha uittrok zag ik het al. Lees verder

Waterbed

Ik voelde me heel wat toen ik uit het ziekenhuis ontslagen werd. Donderdagavond en vrijdagochtend was ik al helemaal geen patiënt meer. Ik luisterde naar het gekerm dat van de gang kwam en kon alleen maar denken: ik wil hier weg! De geuren, kleuren en geluiden van het UMCG stonden me tegen. Klaar om te gaan.

Lees verder

Dilemma

Sinds kort weet ik dat mijn wens van vroeger nog leeft. Ik wilde altijd schrijver worden en dat wil ik nog! En sinds ik die wens weer voel vanuit mijn tenen, voel ik ook dat er iets in mij open is gegaan, dat heel lang dicht gezeten heeft. Ik voel veel energie om bezig te zijn met wat ik leuk vind. Ik wil veel schrijven en dichten en het liefst dagelijks. Maar wat maak je dan? Het is natuurlijk heel fijn om zomaar van je af te schrijven, maar ik zou zo  graag willen dat het uiteindelijk tot iets leidt; een boek, een gedichtenbundel… Iets wat ervoor zorgt dat ik er ook mijn werk van kan gaan maken.

Lees verder