Domper

Het was voor mij, na alle informatie op 27 oktober, heel duidelijk wat ik wilde. Ik wilde een borstamputatie en dit meteen laten opvullen met lichaamseigen weefsel uit mijn buik. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Sowieso zit er een aantal maanden tussen dat het besluit genomen wordt en de werkelijke operatie, noem het bedenktijd. Daar kwam bij dat ik, niet lang daarvoor was bevallen en dan wordt aangeraden te wachten totdat dat een jaar geleden is. Voor mij is dit prima, als het maar in 2017 gaat gebeuren, het jaar dat ik 30 ben. 

Klaar om aan de voorbereidingen te beginnen. Allereerst bloedprikken, omdat er een CT-scan gemaakt zou worden. Bij een CT-scan krijg je contrastvloeistof via een infuus en om dit weer uit je lijf te krijgen, moeten je nieren goed werken. Dit kunnen ze zien in je bloed. Normaal gesproken zou je het beste in het UMCG kunnen bloedprikken, maar omdat daar geen tijd voor was geweest bij het laatste bezoek, kreeg ik het verzoek om dit bij de eigen huisarts te doen. Dit gaat natuurlijk nooit zonder slag of stoot, dus weken later kreeg ik een telefoontje vanuit Groningen of ik dit al gedaan had… Na een tijdje zoeken, waren de uitslagen er en kon ik de scan in.

Er zou een CT-scan gemaakt worden van mijn buik, om te zien waar de adertjes lopen, zodat ze dit later weer precies goed kunnen aansluiten als dit allemaal naar boven is verplaatst om borsten te maken. Als ze dit vooraf allemaal nauwkeurig in kaart brengen, komen ze tijdens de operatie niet voor verrassingen te staan.

Dat gebeurde op een maandag in februari. Ik dacht, ik ga wel even alleen heen, scan in, scan uit en klaar. Martin was thuis bij de kinderen, dus dan hoefde er verder niets geregeld te worden, was mijn praktische gedachte. Wat baal ik dan altijd weer van mezelf als ik alleen in de auto zit! ‘Pak nou maar mijn hand’ van Nick en Simon klonk uit de radio en ik dacht: deed ik dat maar eens. Waarom moet ik het altijd alleen oplossen? Het lijkt zo simpel, even in een scan, maar dat hele UMCG ademt borstkanker voor mij. Maar goed, ik kon nu niet meer terug.

Ik was, zoals vaak in het UMCG, op tijd aan de beurt. Op de afgesproken tijd werd ik uit de wachtkamer gehaald, waar menigeen een hele kan contrastvloeistof moest opdrinken. Had ik toch maar mooi geluk met mijn infuus. Dit keer hoefde ik bijna niets uit te trekken, alleen mijn beha. Ik mocht op een bed gaan liggen en kreeg eerst het infuus. De verpleegkundige legde uit wat er stond te gebeuren. De scan zou ongeveer 10 minuten duren en ze zouden het zeggen als de vloeistof door het infuus zou gaan. Dan kon het wat benauwd aanvoelen in mijn keel en van boven naar beneden zou het warm worden. Ook kon ik het gevoel krijgen dat ik in mijn broek plaste. Alles wat ze beschreven had klopte en ik was blij dat het maar zo kort duurde, want het was helemaal niet prettig. Een kwartier na binnenkomst stond ik weer bij de auto en toch had ik er de rest van de dag last van. Ik was chagrijnig en in mijn hoofd weer helemaal druk met de operatie en alles wat er bij kwam kijken. En ook boos op mezelf dat ik alleen gegaan was, dat doe ik nooit meer!

Vorige week donderdag, 9 maart, hadden we weer een afspraak bij de chirurg, om de gemaakte scan te bespreken. Martin was met me mee. We waren al op tijd in Groningen en ook weer mooi op tijd aan de beurt. Geen wolkje aan de lucht….

‘We hebben niet zulk goed nieuws’, was het eerste wat de plastisch chirurg zei, toen we amper zaten. Hij had de scan nauwkeurig bekeken en had iets gezien wat bij bijna niemand voorkomt; de aders zaten op een andere plek dan ‘normaal’, waardoor het gebruik van mijn buikweefsel niet mogelijk is. Wat?! De chirurg was net zo verbaasd als wij. Dit was niet iets wat ze vooraf genoemd hadden, omdat het eigenlijk nooit voorkomt. Blijkbaar komen de aders die naar mijn buik gaan, uit één richting en moeten ze juist van beide kanten komen, voor deze operatie. Daar is niets goed of fout aan, zei de chirurg vrij snel. Ik was blij dat hij dit zei, want ergens denk ik dan toch meteen ‘mijn lijf werkt niet goed genoeg’.

Een beetje aangeslagen vervolgden we het gesprek, over naar de andere opties. Intussen waren de eerste gedachtes die in me opkwamen meer van het soort: ‘nu moet ik zelf iets doen aan mijn buik’ en ‘dan moet ik maar meteen meer gaan sporten’. Even bij de les! Ik kan nu nog twee dingen kiezen, namelijk meteen tijdens de amputatie nieuwe borsten door middel van siliconen. Of het, tijdens de operatie, laten inbrengen van expanders die in de weken daarna langzaam worden opgevuld tot het gewenste formaat, wat ze dan met een tweede operatie vervangen door siliconen. De operatie en het herstel zullen nu minder heftig zijn dan bij het gebruik van eigen weefsel, wat een dubbele operatie is, om maar even een pluspunt van deze domper te noemen.

Voordeel van de expanders ten opzichte van meteen implantaten is, volgens de chirurg, dat je meer en preciezere invloed hebt op het eindresultaat. Nadeel is dat het langer duurt tot het klaar is en je er meerdere ritjes naar Groningen voor over moet hebben, plus een tweede operatie om de uiteindelijke implantaten te krijgen.

Ik ben er tijdens het gesprek al uit wat ik wil. Het worden de expanders. Ik krijg nog een week bedenktijd en die neem ik ook, maar eigenlijk weet ik het al. Ook hier maak ik weer de nuchtere keuze: eindresultaat boven ongemakken.

Toch baal ik op de terugweg van deze wending. Bij vlagen hebben we het er over in de auto en af en toe maken we er een slechte grap over. Martins opmerking ‘mijn vrouw krijgt siliconentieten’, kan ik dan ook best om lachen. En dan rijd ik, vanaf de carpool in de buurt van mijn werk, verder alleen naar huis. En even ben ik best verdrietig: waarom kan het niet gewoon gaan zoals ik dan bedacht heb? Voordat ik thuis ben zijn mijn tranen weer gedroogd, want iemands hand pakken gaat echt niet in één keer…

Nog twee dagen te gaan tot het telefonische contact met de chirurg om de knoop echt door te hakken. Zo’n week brengt weer meer onrust in mijn hoofd dan me lief is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *