Hoe het balletje ging rollen

Een jaar of 15 was ik, denk ik, toen ik me bewust werd van het effect van borstkanker op onze familie. Samen met mijn ouders en zussen was ik op vakantie in Duitsland. We zaten heerlijk buiten pannenkoeken te eten, toen mijn vader werd gebeld. Hij liep de caravan in en allemaal beseften we meteen dat dit een heel belangrijk telefoontje was.

De pannenkoeken smaakten niet meer en het telefoongesprek leek uren te duren. Toen papa uiteindelijk met betraande ogen weer aan tafel kwam, maakte dat heel veel indruk op ons: papa’s oudste zus, mijn tante, had wéér, borstkanker.

Vanaf dat moment werd borstkanker steeds meer een onderdeel van onze familie. Vooral nadat ook de dochter van deze tante borstkanker kreeg. Bij hen ontstond toen het vermoeden dat er een genetische aanleg was in de familie. Deze aanleg werd aangetoond, doordat zij dit lieten onderzoeken in het UMC Nijmegen.

Maar deze wetenschap kon niet voorkomen dat zowel mijn tante als mijn nicht in de jaren daarna aan de ziekte overleden. En zij waren niet de enige vrouwen in onze familie die met borstkanker te maken kregen.

Een andere nicht, een dochter van een broer van mijn vader is, net als de andere twee vrouwen, veel te jong gestorven aan deze rotziekte. Ongelofelijk beangstigend vind ik het, dat zulke jonge vrouwen, met jonge kinderen en nog zo veel te doen in het leven, er niet meer zijn.

Ook de jongere zus van mijn vader bleef niet gespaard en moest strijden tegen borstkanker. Zij is voor mij een mooi voorbeeld van dat het ook goed kan gaan, ook al krijg je borstkanker. Zij heeft het overleefd. In mijn controles de afgelopen paar jaar, heeft dat mij moed gegeven. Door de controles die je krijgt als je een BRCA-genmutatie hebt, kan je er op tijd bij zijn, waardoor je meer kans hebt dat je het kunt navertellen.

Ik heb altijd het nare voorgevoel gehad dat ik deze genmutatie heb, ook al was het nog niet bewezen. En ik denk dat mijn vader dit ook vermoedde. Toen hij besloot om voor ons, zijn drie dochters, te laten uitzoeken of hij drager is van deze ‘afwijking’, was ik dan ook niet verbaasd dat hij drager bleek te zijn. Daardoor werd het ook voor mijn zussen en mij van belang om na te gaan denken over de gevolgen hiervan voor ons.

Deze blog schrijf ik voor de sterke vrouwen én mannen in mijn familie die, soms midden in hun strijd tegen borstkanker, durfden te laten onderzoeken wat dit voor anderen; hun broers, zussen, dochters, zonen, neven en nichten, zou betekenen.

Zij maken voor mij het verschil, door hen heb ik nu een keuze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *