Hoop en verwachting

De vorige keer schreef ik al dat op 18 januari de volgende ‘date’ gepland stond met de plastisch chirurg. In december had ik het nog niet zo druk met de aanstaande operatie, maar ik merk met het beginnen van het nieuwe jaar dat ik er weer meer mee bezig ben. Wanneer zal ik geopereerd worden? Hoe zal het daarna gaan? Krijgen we het weer geregeld met de kinderen?

Hoop en verwachting

Met de hoop en de verwachting dat de operatie nu wel snel voor de deur zou staan, vertrokken we vanochtend door weer en wind richting  Groningen. Mooi op tijd van huis gegaan, dus ook op tijd in het UMCG en snel aan de beurt. Zo snel zelfs dat we een kwartier later alweer in de auto zaten. En in dat kwartier hadden we niet alleen een gesprek gevoerd met de chirurg maar had ik ook nog eens foto’s van m’n ontblote bovenlijf laten maken!

Kans op verfijning

De chirurg vroeg hoe het ging en wilde daarna even kijken hoe het er nu, na een aantal maanden, uitzag. Hij was tevreden en zag nog wel kansen om het allemaal wat te verfijnen. Ik vertelde dat ik wel ongemak heb van de expanders en het liefst zo snel mogelijk geopereerd zou willen worden. Dat we zelfs gezegd hadden dat als ik vandaag mocht blijven om geopereerd te worden, dat ik dat dan zou doen. Waarop hij reageerde met dat als ik nuchter geweest was er een plekje was geweest vandaag.

Drie maanden wachten?!

Dat was echt waar, maar natuurlijk ook een geintje, want mijn protheses moesten nog besteld worden. Maar daarna werd mijn wens van ‘zo snel mogelijk’ een beetje de grond in geboord. Hij zou mij nu op de wachtlijst zetten en die was nu zo’n drie maanden!!! Een snelle berekening leerde mij dat we dan half april zitten, terwijl mijn wens eind februari/begin maart was. Ik noemde dat ik dit wel erg lang vind en dat ik heel graag eerder wil. Ook omdat we dan al richting de zomer gaan en ik van de komende zomer nou juist wilde genieten zonder ongemak.

Tussendoor?

De chirurg heeft in mijn dossier geschreven dat ik wel graag snel aan de beurt wil zijn, dus dat kan helpen. Als er een afzegging is, kan het zijn dat ik tussendoor kan. Verder kan ik contact opnemen met de afdeling Planning om een beetje druk uit te oefenen en te zeggen dat ik wel tussendoor wil als die mogelijkheid zich voordoet. Maar voor nu ga ik maar uit van april, dan kan het meevallen.

Naïef

Achteraf baal ik dat ik zo hoopvol was dat ik eind februari wel al aan de beurt zou zijn. Een beetje naïef was het misschien wel… Ik had het kunnen weten. Zulke dingen duren altijd lang in ziekenhuizen. Nou ja, even balen en dan maar weer door. En tussendoor met regelmaat bellen met het UMCG.

Van alle kanten belicht

Na het gesprek mochten we nog even langs de medisch fotograaf, want de meest recente foto’s dateerden van oktober 2016, toen ik mijn eigen borsten nog had. Het blijft bizar: een fotostudio aan het einde van de gang, een wereldje op zich, waar allerlei lichaamsdelen op foto worden vastgelegd. Ik kleed me (weer) half uit en mag op de gele stip gaan staan: voorkant, links, rechts. Van alle kanten word ik belicht.

Zo, dat was ‘m weer, we kunnen weer gaan. Wachten.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *