Wens

Het begint allemaal met een wens. Een wens die je vaak als kind al hebt. Wat ik vroeger vaak in vriendenboekjes opschreef, was dat ik schrijfster wilde worden. Ik wilde graag een creatief beroep, iets maken, iets schrijven. Op de middelbare school was ik al gek op talen, vooral Nederlands en Engels. School was voor mij nooit een straf; nieuwe dingen leren, leuk!

Dus koos ik er na de HAVO voor om VWO te gaan doen. Dit had ook te maken met mijn moeite om te kiezen: er waren zoveel Hbo-opleidingen, dat ik niet kon kiezen en niets echt bij me paste. Of, zoals ik er nu naar kijk, durfde ik misschien nog niet te kiezen.

Twee jaar later, met twee diploma’s op zak, bleek ik nog altijd geen ster in kiezen. Ik koos niet voor journalistiek, wat ik wel gewild had, maar niet echt durfde, denk ik. Ik koos ook niet voor een universiteit, want ik wilde graag praktijkervaring opdoen tijdens een opleiding en niet alleen theoretische kennis. Ik koos ook niet voor Nederlands, want docent worden zag ik mezelf niet doen.

Ik koos voor SPH, Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Geïnspireerd geraakt door Nanny Jo Frost, dacht ik wel iets te kunnen bijdragen aan opvoedend Nederland. En zo belandde ik na een paar jaar studeren in een gezinskliniek van GGZ. En dat is wat ik nu al een jaar of 7 doe; het ondersteunen van gezinnen waarvan de kinderen uit huis geplaatst zijn (geweest) of waarbij dat dreigt.

En toch blijft mijn wens. Inmiddels ben ik 30 jaar en heb in mijn leven al wat ervaring opgedaan. Ik durf meer, kan meer en geloof meer in mezelf. Ik ontdek steeds meer dat mijn werk als hulpverlener niet echt mijn passie is. Ik ben meer dan dat, wil meer zijn. Het brengt me niet wat ik nodig heb.

Lastige situaties in je leven kunnen je soms ergens toe aanzetten, wat je eerder nooit hebt durven doen of zelfs maar hebt durven denken. Door een genmutatie heb ik een groot risico op borstkanker en daarom kies ik ervoor mijn borsten preventief te laten amputeren (mijnbrca2avontuur). Een heftige keuze als deze, confronteert je met wat je wilt in je leven. Doe ik nu echt wat ik wil? Wat ik leuk vind? Haal ik alles eruit wat erin zit? Ben ik gelukkig met wat ik doe?

En zo bleek mijn kleine wens, nog steeds in alle hevigheid in mijn lijf en hoofd te leven. Zal dit dan voor mij het moment zijn om te doen wat ik altijd al wilde doen? Ik ben op zoek naar wat ik wil en dat krijgt in mijn hoofd steeds meer vorm. Ik zoek mensen op die mij kunnen inspireren en naar een verdere stap kunnen helpen. Ermee bezig zijn is al heel bevrijdend, dus ik blijf zoeken! Zoeken naar mijn eigen weg, mijn eigen kracht. Mijn wens gaat uitkomen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *