De angst voor overgeven, ook wel emotofobie, loopt als een rode draad door het leven van Geranie en heeft een grote invloed gehad op de dingen die ze door de jaren heen wel, maar vooral niet deed. Soms ontwikkelen angsten of fobieën zich langzaam maar zeker, maar bij Geranie is er een heel duidelijk beginpunt aan te wijzen.
Duidelijke aanleiding voor de fobie
Toen ze net 4 jaar oud was ging Geranie met haar ouders en zus op vakantie naar Luxemburg. Dat begon voorspoedig, maar in deze vakantie werd ze ziek. Ze kreeg een maag- en darminfectie en moest ontzettend veel overgeven. Het hield niet op. Toen ze op een ochtend bewusteloos raakte besloten haar ouders haar naar het ziekenhuis te brengen. En wat er toen gebeurde heeft een grote impact gehad op zowel Geranie als op haar ouders. Geranie werd daar, in de handen van Franstalige artsen en verplegers, achtergelaten en haar ouders mochten haar pas uren later weer komen bezoeken. Ondanks dat ze al zindelijk was kreeg ze een luier om, want ze werd, door de taalbarrière, niet begrepen. Pas na een aantal dagen mocht ze weer met haar ouders mee naar huis. Een heftige situatie voor een kleuter. Een situatie die tot op de dag van vandaag zijn sporen nalaat.
Aan deze ervaring heeft Geranie een hevige angst voor overgeven overgehouden. Een angst die haar hele leven beheerste. Het gaat om een angst om zelf over te geven, om over te geven waar iemand bij is, maar ook om een ander te zien overgeven. Geranie doet er jarenlang obsessief alles aan om dat te voorkomen. Wat voor haar een groot deel van haar angst is, is overgeven waar anderen bij zijn. Geranie schreef een aantal jaren geleden een boek, waarin ze erover vertelt:
‘Wat nu nog wel een groot issue is, is dat ik zou moeten overgeven waar iemand anders bij is. Dat is iets dat absoluut niet mag gebeuren. Ik voel dan zo’n enorme verlatingsangst. Ik ben bang dat iemand me dan nooit meer wil zien als dat gebeurt. Ik zorg er altijd voor dat er niemand in mijn buurt is als ik misselijk ben. Dit om te voorkomen dat ik mensen verlies, dat ze me in de steek laten. Ik kan heel erg ruzie maken met iemand die niet uit mijn buurt gaat als ik me ziek voel, allemaal uit angst.’
Grote gevolgen van de fobie
Als je zelf deze angst niet hebt, kun je je eigenlijk niet voorstellen hoe groot de invloed ervan is op je leven. En daar moet je blij mee zijn, zegt Geranie. Ze gunt niemand deze angst, omdat het zo ontzettend bepalend is voor je leven. Constant je omgeving scannen; zou er hier iemand kunnen zijn die misselijk is? Gaat er iemand overgeven? Steeds weer heel alert moeten zijn op situaties waarin je niet wilt terechtkomen. En eigenlijk elke keuze die haar leven maakt, maakt ze gebaseerd op de fobie.
En dit heeft grote gevolgen voor het leven dat Geranie leidt. Ze woont alleen, kan niet makkelijk op vakantie en kan niet bij een ander logeren. Ook met anderen in één auto zitten zorgt voor veel angst. Als ze zich op een dag wel laat overhalen om samen met anderen in een auto te stappen, wordt er iemand misselijk en moet bijna overgeven. Vanuit haar angst springt Geranie dan op een rotonde uit de auto. Dat zorgt natuurlijk voor schrik bij de anderen, maar voor Geranie komt er dan ook nog schaamte bij kijken, zeker als anderen grappen maken over deze situatie. Ze hebben geen idee wat het werkelijk voor haar betekent.
Dit schrijft ze erover in haar eigen boek:
'Mijn leven is er verder helemaal op ingericht, zoals mijn werk en woonsituatie. Ik let altijd op anderen hoe ze eruit zien; ziet iemand misschien wat bleek, gaapt iemand vaker, hoe is de lichaamshouding, enz. Daarbij gaan er altijd heel veel vragen door mijn hoofd bij het zien van een ander. Dat gaat zo snel en automatisch, dat ik gewoon door kan functioneren en een ander dat niet merkt.
Het zijn vragen als: Hoe vaak is diegene ziek? Wie zorgt er dan voor die persoon? Houden die mensen dan wel van elkaar? En zo kan ik nog wel even doorgaan. het draait altijd om zorgen voor en houden van. het zijn automatische gedachten, en die zijn er altijd. Als ik door een winkelstraat loop, heb ik aan het einde tien mensen gezien die misselijk zouden kunnen zijn, een ander ziet ze niet. Ik durf niet goed in een bus of trein, en zeker niet in een vliegtuig. Ik kom niet in een kroeg en zal niet gauw bij een ander gaan logeren. Zo zijn er wel meer dingen die ik niet goed kan, maar ik heb een weg gevonden in hoe ik situaties kan oplossen. Daardoor kan ik doorgaans prima functioneren.'
Chemotherapie én emotofobie
Een aantal jaren geleden kreeg Geranie kanker, waarvoor ze chemotherapie moest ondergaan. Een periode in haar leven waarin ze extra werd geconfronteerd met haar angst. Word ik zelf erg ziek van de chemo? Of ga ik in het ziekenhuis mensen treffen die misselijk zijn en overgeven? Allemaal onzekere factoren, die Geranie probeert te overzien. In overleg met het ziekenhuis heeft ze vaak een eigen kamer, wat het allemaal iets dragelijker maakt.
Als ze zich erg ziek voelt in deze periode, draagt ze dat vooral alleen. Er zijn een paar mensen die bij haar langs mogen komen om bijvoorbeeld boodschappen te brengen, maar verder zondert te zichzelf af. Ziek zijn draag je alleen, is wat ze door de jaren heen geleerd heeft.
Een mentale gevangenis
Er zijn veel dingen die Geranie door haar angst niet heeft. Ze heeft geen relatie en heeft in haar leven geen kinderen gekregen. Dit komt door haar angst. Samen in één huis wonen triggert te veel. En kinderen spugen nu eenmaal wel eens. Dus dat was in haar leven geen optie. Het zijn geen ‘bewuste’ keuzes, maar logische gevolgen van het leven met zo’n intense fobie.
Ondanks haar angst doet Geranie ook heel veel dingen wel. Ze is een heel betrokken vrijwilliger op verschillende plekken en gaat met vriendinnen graag dagjes weg. Ze zet zich in voor de Maarten van der Weijden foundation en Het Behouden Huys in Haren. Ze heeft, naast haar baan, verschillende hobby’s en een paar lieve huisdieren.
En toch voelt het vaak als een mentale gevangenis, het leven met deze fobie. Al op jonge leeftijd weet Geranie dat ze hulp nodig zal hebben om ervan af te komen. De fobie neemt zulke intense vormen aan; dat kan ze niet alleen. Door de jaren heen heeft ze twee keer therapie gehad om van haar angst af te komen. Helaas is dit niet gelukt. Het gaat bij angst eigenlijk altijd over exposure-therapie: de confrontatie aangaan met de angst zodat de scherpe kantjes er steeds meer vanaf gaan. De angst van Geranie verdween voor die specifieke situatie waaraan ze was blootgesteld, maar niet voor andere situaties. Dus het leek een onbegonnen zaak om er echt vanaf te komen.
Therapie van Kindt Clinics
Afgelopen jaar besloot Geranie om een nieuwe therapie te proberen om van haar fobie af te komen. Haar psycholoog bij het Behouden Huys bracht Kindt Clinics bij haar onder de aandacht. Kindt Clinics is opgericht door Prof. dr. Merel Kindt, die heeft ontdekt hoe angst blijvend kan worden verzwakt, met behulp van de Memrec-methode.
Geranie twijfelt in eerste instantie enorm of ze er wel aan wil beginnen. Eerdere therapieën hebben niet gewerkt en ze is angstig om het opnieuw aan te gaan. Na veel contact met haar psycholoog en zijn mentale steun gaat ze het toch aan. Het is het engste dat ze ooit in haar leven heeft moeten doen, vertelt ze. Eerst doet ze de intake, samen met haar psycholoog en daarna kijkt ze verder. Uiteindelijk besluit ze ervoor te gaan en reist ze twee keer af naar Amsterdam, twee dagen achter elkaar.
Daar wordt ze opnieuw aan haar grootste angst blootgesteld. De eerste afspraak bestaat uit het blootstellen aan de angst en het slikken van een pil, een bètablokker. Deze pil blokkeert de heropslag van de angst in de hersenen. Daarna moet je het er niet over hebben, gaan slapen en de volgende dag terugkeren voor de test.
Verlost van de fobie
De test, meteen de dag erna, bestaat weer uit het blootstellen aan je grootste angst: iemand die overgeeft. Zo wordt er gekeken of het heeft gewerkt. En tot Geranie’s grote verbazing blijkt dat het geval: ze is van haar fobie af! Ongelofelijk maar waar.
Een fantastisch resultaat waar Geranie soms nog steeds van in de war is. Hoe leef je een leven zonder fobie als je niet anders kent? En is het wel echt zo? Alle opgebouwde patronen van de afgelopen 48 jaar, laat je niet zomaar los. Die zijn een deel geworden van wie ze is. En het kost tijd om steeds meer te vertrouwen op dat die fobie er echt niet meer is. Fobievrij is ze zeker, maar spanningsvrij (nog) niet. In kleine stapjes doet ze steeds meer nieuwe dingen. Op haar eigen tempo. En als ze er dan nu, een aantal maanden na de therapie, op terugkijkt, ziet ze dit echt als een kantelpunt in haar leven. Er zijn nu zoveel dingen haalbaar die ze nooit voor mogelijk had gehouden.
Ontzettend krachtig om je grootste angst recht in de ogen aan te kijken en het eindelijk te overwinnen. Dat getuigt van lef en kracht!
Reactie plaatsen
Reacties
Super trots op Geranie <3
Super trots op jou Geranie!!! 😘 liefs Meta😘
Geranie is een dappere vrouw met een groot hart op de juiste plek. Én, een fijne buurvrouw!
Ik gun haar een fijn leven .
Misschien moet ik ook eens naar Kindt..
Super meid trots op jou
Wat een dappere stap, het delen van je verhaal! En wat bijzonder mooi dat deze therapie je zo heeft geholpen.