Soms maak je iets mee in je leven wat je niet snel meer vergeet. Een indrukwekkende keuze die je moest maken, een ongeluk dat je overkwam of het verlies van een dierbare. Een gebeurtenis die je je leven lang met je meeneemt, of je dat nu wilt of niet. Ik maakte zelf zoiets mee en besloot erover te schrijven. Toen ik eraan begon wist ik het nog niet, maar het opschrijven van een verhaal helpt. Je krijgt grip op jouw verhaal en kunt het zo vaak herlezen als je wilt.
Ik schreef mijn eigen Verhaal van betekenis en de verhalen van een aantal bijzondere en krachtige vrouwen. Je lees ze hier:
De angst voor overgeven, ook wel emotofobie, loopt als een rode draad door het leven van Geranie en heeft een grote invloed gehad op de dingen die ze door de jaren heen wel, maar vooral niet deed. Soms ontwikkelen angsten of fobieën zich langzaam maar zeker, maar bij Geranie is er een heel duidelijk beginpunt aan te wijzen.
Een nare jeugd, misbruik tussen haar 7e en haar 14e jaar, zelfdoding van een partner; Geesje (39) maakte het allemaal mee in haar leven. Hoe ga je om met zoveel heftigheid en hoe leef je dan je eigen leven? Ze vertelde mij haar verhaal.
Nanda was dertig toen ze de diagnose botkanker kreeg en drie jaar later kwam het ook nog eens terug. Na alle behandelingen die ze daarvoor moest ondergaan, waren de artsen heel duidelijk: kinderen krijgen zit er niet in. Maar toen ze kort daarna een knappe man tegen het lijf liep, was ze in een mum van tijd zwanger. Totaal onverwacht, maar erg gewenst.
Als kind zag Iris zichzelf later al moeder worden. Moeder én juf. Inmiddels werkt ze zeventien jaar als logopedist in het speciaal onderwijs, dus juf kan ze afvinken, maar moeder werd ze niet. En dat zorgde voor een zoektocht naar zichzelf en naar hoe het leven in te vullen zonder kinderen. Want hoe geef je je leven invulling als je er vooraf een heel ander beeld van had?
Hoe voelt het om van de ene op de andere dag een ander gezicht in de spiegel te zien? Niet meer je vertrouwde zelf te zijn? Esther weet precies hoe het voelt. Ze was 28 weken zwanger van haar tweede dochter toen ze, tijdens het verven van de kamer van haar oudste dochter van bijna twee, een aangezichtsverlamming kreeg. Haar mond hing scheef en ook haar wang en haar oog deden niet meer ‘gewoon’ wat ze altijd deden.
Mijn vader stapte met tranen in zijn ogen de caravan uit. Hij had net een telefoongesprek met zijn oudste zus beëindigd en zijn tranen en houding maakten ons in één klap duidelijk wat er aan de hand was.
Hieronder lees je het verhaal dat ik schreef als eindopdracht voor de basisopleiding van de Schrijversacademie.
Heb jij iets ingrijpends meegemaakt en wil je dat graag delen, zodat ik er een mooi verhaal over kan schrijven? Neem contact op!
